Powodem interpelowania jest stanowisko Ministerstwa Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wyrażone w piśmie z
Powodem interpelowania jest stanowisko Ministerstwa Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wyrażone w piśmie z dnia 23 kwietnia 2003 r., znak DSR - 522-5/240/03, w sprawie prawa osób pełnoletnich do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Zgodnie z brzmieniem art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 1974 roku o funduszu alimentacyjnym (Dz.U. z 1991 r. nr 45, poz. 200, z późn. zm.) świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie przysługują osobie, która po osiągnięciu pełnoletności nie kształci się w szkole i nie jest uznana za osobę o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności lub nie posiada orzeczenia traktowanego na równi z orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, chyba że ukończyła 50 lat.
Dotychczasowa wykładnia tego przepisu przyznawała prawo do świadczenia osobie pełnoletniej kontynuującej naukę bądź będącej osobą niepełnosprawną (wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 11 marca 1995 r., sygn. III AUr 613/95, OSA 1995/10/72). Obecnie pismo Ministerstwa Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej sprawiło iż wymagane jest spełnienie obu tych warunków, tzn. że osoba może otrzymywać świadczenia z funduszu alimentacyjnego tylko w przypadku, gdy kształci się w szkole i jednocześnie legitymuje się co najmniej umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. W stanowisku swoim Ministerstwo wyjaśniło, że osobom pobierającym aktualnie świadczenia z funduszu alimentacyjnego świadczenia te będą nadal wypłacane na dotychczasowych warunkach, natomiast osoby ubiegające się po raz pierwszy o to świadczenie (czy też składające nowy wniosek) powinny spełniać oba warunki określone w powołanym przepisie.
Przypuszczam iż decyzję taką Ministerstwo podjęło w poszukiwaniu oszczędności.
W związku ze stanowczym protestem społecznym wobec cytowanego powyżej stanowiska zgłaszam w tym zakresie interpelację poselską:
1. Jakie kroki Pan podejmie, jeżeli projekt ustawy o świadczeniach rodzinnych nie uzdrowi budżetu (a przecież taki jest jego zamiar) i nie będzie służył poprawie poziomu życia polskich rodzin żyjących poniżej minimum socjalnego?
2. Czy nie uważa Pan, iż projekt ustawy o świadczeniach rodzinnych, który łamie Konwencję Praw Dziecka w przeddzień wejścia Polski do Unii Europejskiej, podważa wiarygodność Państwa Polskiego?
3. Czy nie uważa Pan, że stanowisko Ministerstwa zmieniające zasady interpretacji ust. 6 ustawy w trakcie jej obowiązywania nosi znamiona nierównego traktowania obywateli wobec prawa i jest przykładem tworzenia tzw. prawa powielaczowego?
Z poważaniem
Poseł Barbara Marianowska
Tarnów, dnia 9 czerwca 2003 r.